… szczególnie tych, którzy w przypadki ani trochę nie wierzą, bo lubią mieć kontrolę nad własnym życiem i nawet brak kontroli bywa kontrolowany. ale do czasu, wszystko do czasu, pytanie tylko do którego, bo przecież poza czasem nie ma nic. wszystko w czasie, o czasie, do czasu. idąc za przykładem czarnej afryki zacznę odmierzać czas wydarzeniami charakterystycznymi, powtarzającymi się, występującymi zawsze i bez względu, na wzgląd, na wznak, do góry nogami. trzy dni po pierwszym seksie po drugich zimowych PMSach, warunkowanych z pewnością przyciąganiem czegoś przez księżyc, złamał mi się obcas jak cię zobaczyłam na ulicy o tej porze, o której zazwyczaj w środę piję kakao w miłej atmosferze. złamany obcas boli prawie jak złamany paznokieć, co się wyraźnie kłóci z miłą atmosferą, w związku z czym go nie złamałam, poczekam na jakiś bardziej odpowiedni czas. może przypadkiem się tam pojawisz i z wrażenia nie będę mogła zrobić nic odpowiedniego. co za wieczór, co za noc z twarzą marylin monroe nie mam twarzy marylin monroe. czasami wcale nie mam twarzy. zostaje ci co najwyżej rozmowa z kobietą bez twarzy, prawie jak u turnaua, ze znajomością do połowy, dyskursami szelestów, pół-słowami, pół-gestami i stopniami do piekła. bo ze mną tylko do piekła, w linii całkiem prostej, chyba że się schowasz za jakimś zakrętem, bo możesz tylko zakręcić, odwrotu nie ma, tydzień temu postawili zakaz zawracania i przepadło. przepaść była wielka i wściekła, ale przepadło na własne życzenie. z życzeniami trzeba ostrożnie, bo potrafią się bardzo złośliwie spełniać, na dodatek właśnie w tym momencie, w którym zdecydowanie nie powinny. powinny, ale nie chcę, nie mogę, boję się, poczekaj za zakrętem tylko tak, żebym wiedziała, że nadal tam jesteś. przyjdź niespodziewanie, zza rogu, z za-skoczenia, żeby nie było czasu na chęci, możliwości, strachy i myślenie. żeby było i było dobrze, dobrze jak nigdy, jak zawsze, jak kiedyś, jak powinno. albo tak, jak wiadomo, że się nie powinno, na złość całemu światu, tylko i wyłącznie dla siebie-ciebie, oddzielnie-razem. konsekwencji nie będzie, bo konsekwencje są później, należą do przyszłości, a przyszłości nie ma, bo jest przecież tylko tu i teraz. nie chcę wiedzieć, co będzie za chwilę, za tydzień, za miesiąc. z kim i dlaczego już nie z tobą, chociaż to wiem aż za dobrze. za dobrze znam siebie i za dobrze tego bronię, ale za dobrze to mi to czasami nie wychodzi. wyszłam za mąż zaraz wracam, może nawet jeszcze prędzej nie wracam, bo nie żałuje. nigdy. nigdy nie odwracaj się do mnie w łóżku plecami, nie mów, że pięknie wyglądam, nie kupuj czerwonych róż. kolce mam własne, cudze mi już nie potrzebne. (czy jeśli potrzeba jest matką wynalazku to świadomie rezygnując z pewnych potrzeb częściowo pozbawiam się sama możliwości dokonania czegoś wielkiego?) wielka, większa, największa przyjemność świata. schowana głęboko, żeby nie zabrali, najpierw trzeba zasłużyć, ale ja nadal bywam przekupna, wystarczy wiedzieć z której strony podejść. podejść, odejść, przejść przez pewien etap, bardzo mi pomogłaś, dużo ci zawdzięczam, dzięki tobie wiele zrozumiałem – wieczna poczekalnia do nie-wiadomo-czego. zdolność danego dobra do zaspokajania potrzeb człowieka maleje wraz ze wzrostem jego konsumpcji ależ kochanie, konsumuj sobie do woli. dopóki nie będę za mało użyteczna, nie uszeregujesz mnie za daleko, nie podziękujesz za współpracę. nikt ci nie powiedział, że przy pomyślnych wiatrach i odrobinie inwencji można konsumować do woli bez współpracy? gratis mogę dorzucić, że uczciwość w dzisiejszych czasach też się totalnie nie opłaca, w końcu nie ma co tracić czasu i sił tylko po to, żeby może komuś było lepiej. w dupie mam twoje przepraszam, to dopiero trzydzieste siódme w tym tygodniu, a mamy już wtorkowy wieczór. bardzo proszę przepraszać tylko w sytuacji wyższej konieczności, gdy wiąże się to z czymś więcej niż tylko szybkim seksem na zgodę, którego tak serdecznie nienawidzę. och, naprawdę nie zauważyłeś? doprawdy, bardzo mi przykro, ale to już nie jest mój problem, tym miłym akcentem uwspólnienie majątku zostało zakończone, wyjątkowo nie-zapraszamy ponownie. nieskalanie czyste niebo, co było wczoraj odeszło w cień, niepamięci niech się święci cud odeszło, nie wróci i bardzo dobrze, bo cuda się zdarzają, a mój tygodniowy na nie limit wydaje się być stosunkowo duży. istnieje jedynie obawa, że jak się skończy to tak definitywnie, ale tym dzisiaj martwić się nie będę. w ogóle nie będę się martwić. nie ma czasu, żeby tracić czas. łapać, chwytać, zbierać, kolekcjonować, układać, odkurzać. chwile, na półce, chronologicznie, tematycznie, skatalogowane. pamięć epizodyczna ponad normę, zawsze się znajdzie to, co nie powinno. a może powinno? powinności są niewygodne, uwierają, kłują i wbijają się gdzieś w plecy. lepiej wbrew, pod prąd, na przekór, byle nie na siłę. bo wolność to jest po prostu brak krat żelaznych, te kraty niewidzialne, które są w nas, są tam zawsze”

…facetów i fajki rzucać najlepiej w niedzielny poranek. ale zapomniał chyba dodać, że niezdrowo jest je rzucać jednocześnie, jak i za długo z rzeczonym rzucaniem zwlekać. w końcu niedzielny poranek występuje zazwyczaj tylko raz w tygodniu i później trzeba czekać przynajmniej kolejne siedem dni. a w pewnych okolicznościach siedem dni potrafi być niesamowicie długim okresem czasu, w ciągu którego może się wydarzyć zdecydowanie za dużo. za dużo na to, żeby wrócić do stanu poprzedniego, za mało, żeby pójść naprzód. Well it’s too late tonight. ale nawet poprawiając sobie humor na zakupach trzeba umieć kalkulować – w końcu nawet rodzina jest układem ekonomicznym. jeśli przeczyta to jeden – zupełnie nie jestem w stanie przewidzieć, co się stanie, a przynajmniej to sobie obecnie usiłuję skutecznie wmówić, jeśli drugi – może mi się jeszcze zrobi tak przyjemnie ciepło na sercu, tak w okolicach w górnych partii ud. gdybyś dzisiaj powtórzył tamto pytanie zgodziłabym się pewnie bez wahania, o ile do głosu nie doszedłby mój mózg, który - uważając się za moją najseksowniejszą część ciała – rości sobie czasami prawo do decydowania o tym, co robię. niestety bodziec emocjonalny dociera do mózgu znacznie szybciej niż racjonalny, co może rodzić pewne problemy. ale nie rodzi nie tylko problemów, ale i nic innego. seksowny mózg jest totalnie do niczego przydatny, jeśli cała reszta mu przynajmniej nie dorównuje.
jeśli nie rzuci się w niedzielę, to w poniedziałek znowu będę pić słodką kawę, zagryzać nikotyną, czytać bardzo abstrakcyjną książkę, zastanawiając się, ile czasu zostało do kolejnej niedzieli i czy może właśnie przez przypadek o mnie nie myślisz, co myślisz i właściwie po co? przecież nie powinieneś, chociaż to nie powoduje raka, z chorobami serca jest już gorzej. na szczęście smsy przychodzą zawsze w odpowiednim momencie. wódka żołądkowa z miętą będzie lekiem na całe zło. niech będzie dobrze i niech się mnoży. mnożą się jedynie litery na stronie i cyfry na rachunku, ewentualnie procenty krwi w alkoholu, co nic dobrego nie wróży, za to możliwe rozwiązania nieskończenie dzielą się na drobne. drobne okropnie brzęczą w kieszeni płaszcza, to przez nie tak okropnie odpryskuje z paznokci lakier w kolorze wiśni, który później nie prezentuje się już tak okazale w twoich włosach.
uwielbiam. aktualnie przede wszystkim pierwszy dzienny autobus linii 503 i jego kierowcę, który nie czuje potrzeby zatrzymywania się na wszystkich przystankach i czerwonym świetle. ale ciebie chyba też czasami trochę uwielbiam. tak tylko częściowo, w pewnym sensie, bez sensu, połowicznie – czasami od pasa w dół, czasami dokładnie odwrotnie, od środka, do wewnątrz, na wylot. i te bajki, które mi tak namiętnie opowiadasz, szczególnie wtedy, kiedy mógłbyś nie mówić nic, bajki, w które nawet ja nie potrafię uwierzyć, ale się bardzo staram, żeby było łatwiej, prościej, żeby łańcuchy przyczynowo-skutkowe ładnie układały się w głowie, bez zbędnych pytań, które powinny wrócić dopiero, gdy ktoś im na to pozwoli. moja ulubiona bajka jest o tym, że wszystko będzie normalnie, tak samo jak przed, że nie będziesz na zmianę unikał mojego spojrzenia i szukał go z niecierpliwością „bo to przecież już ten czas, kiedy można, kiedy mam ochotę, kiedy na ciebie czekam”. czasami nienawidzę cię właśnie za to, że czekasz. bo miało być przecież inaczej, a raczej właśnie wcale nie inaczej. nienawidzę wreszcie samej siebie za to, że dobrze wiedziałam jak będzie, a mimo to się zgodziłam, całkiem na trzeźwo nie protestowałam, nie miałam wątpliwości. wątpliwości są zawsze, zawsze za późno. nienawidzę tych wszystkich bodźców, bo zawsze ten mniej właściwy dociera do mety szybciej, a przecież to nie wyścig. you got a fast car, i want a ticket to anywhere, maybe we make a deal, maybe together we can get somewhere, anyplace is better. śpiewa tracy chapman, popsuł się pilot sterujący muzyką, a ja mam okropnie jednoznaczne myśli i zgrabnie ignoruję te fragmenty tekstu, które nie pasują do mojej koncepcji. anty-koncepcji. małych pomarańczowych tabletek, które trzeba łykać codziennie, pod dosyć dużą presją, o których nie można zapomnieć, o których my handy mi skrupulatnie codziennie przypomina, nawet jeśli nie trzeba. znowu moje teorie się sypią – dlaczego to facet ma zawsze mieć w kieszeni prezerwatywę, jeśli to ja mam dzisiaj tą ogromną ochotę?
mam za duże skłonności do różnych wizualizacji, co przy odpowiednio szerokich horyzontach i wachlarzu doświadczeń także nie przynosi za wiele dobrego. toż przecież jak coś zobaczę, choćby oczami wyobraźni, to chcę to mieć natychmiast, już, teraz, najpóźniej za chwile. zniknąć, rozpłynąć się w powietrzu czy po prostu banalnie wyparować – wiem, że nie lubisz publiczności, chociażby najmniejszej. że wbrew wszelkim staraniom i pozorom kochasz tą cichą intymność, sam na sam, w cztery oczy, chociaż jeszcze słońce nie wzeszło i nie ma się co sączyć przez okno. sączę jakiegoś drinka, jest mi totalnie wszystko jedno, przecież i tak aktualnie czuje tylko jeden smak, tylko jeden zapach. dokładnie ten sam, który kilka chwil później będę usiłowała za wszelką cenę z siebie zmyć, pozbyć się go raz na zawsze tylko po to, by przy najbliższej nadarzającej się okazji cały rytuał powtórzyć krok po kroku, przede wszystkim udawanie, że mnie tu nie było, więc do niczego nie doszło. przecież doszło i było przyjemnie, świat się znowu nie skończył, wszechświat znowu zmienił kształt.
oryginalne pomysły są fajne, zabijają rutynę, monotonię, koszmarną powtarzalność, której się przecież tak panicznie boję, chociaż już nie raz starałam się ją oswoić, nieco ugłaskać i nawet całkiem nieźle mi to szło. ugłaskiwanie jest już passé, trzeba wymyślić coś nowego, niekonwencjonalnego, bezpruderyjnego, z pieprzem i wanilią oraz zapewne kilkoma innymi, które jednak stanowią już sekret szefa kuchni.
dzisiaj szef kuchni poleca zjeść cię w całości, ewentualnie zostawić sobie coś na pamiątkę, ale przecież wystarczą ślady moich paznokci na całym twoim ciele, przecież nie mogę tyle jeść, ważę jakies 257 gram za dużo, nie wystarczy sprzedać duszy, żeby się tego pozbyć. niby wystarczy zamknąć oczy i pójść spać, perystaltyka działa podczas snu całkiem nieźle, przez żołądek do jelit. gdybym po otwarciu oczu nie znalazła się w innej bajce, chętnie bym je zamknęła, ponoć z zamkniętymi wyglądam bardziej pociągająco. pociągam, pociąg jedzie niby powoli, ale tylko do czasu. przyspiesza, w końcu trzeba będzie wysiąść. wysiadanie jest znacznie trudniejsze od wsiadania, szczególnie że to drugie zazwyczaj ma miejsce wieczorem, pierwsze – rano. słońce razi w oczy brutalnie informując współpasażerów, że to już koniec, że nie będzie happy endu, nie będzie żadnego endu, przecież nie ma końca, jeśli wcześniej nie było początku, jeśli wszystko się kręci w kółko i zapętla, prawie jak smętne piosenki na mojej playliście.
lubię poranne papierosy, prawie jak te zaraz po seksie, lubię patrzeć, jak mi robisz moją ulubioną kawę, nawet jeśli ma to swoją cenę, a po cukier muszę sama wstać. w sumie lubię też zachowywać się później jak gdyby nigdy nic, to takie długie preludium przed kolejnym przedstawieniem. w końcu i tak rozdziobią nas kruki i wrony, a w najlepszym razie zeżre nas jakaś choroba o bardzo długiej nazwie, atakująca narząd, o którego istnieniu nawet nie wiedziałeś. taki lajf, maleńka, taki lajf.”